Kleinschalig tekst- en verhalencentrum in Poortugaal

Zeg maar ‘jij’ hoor.

20 juli 2019

In het dagelijks contact vind ik het al moeilijk genoeg.
Spreek ik de fotografe, die ik voor het eerst ontmoet, aan met ‘u’ of met ‘jij’?
Piepjong is ze niet meer, dus over ‘jij’ heb ik gerede twijfel.
Maar ‘u’ schept meteen zo’n afstand, terwijl ze juist zo spontaan en amicaal overkomt.

Ik gok op ‘jij’, maar vervolgens antwoordt zij met ‘u’.
Hè, lastig!
“Zeg maar ‘jij’ hoor, nodig ik haar uit.
“Oh, oké”, zegt ze, “Wat voor soort foto’s had u precies in gedachten?”
Ongemerkt, onbedoeld, gewoontegetrouw.

“Vind je het goed als ik ‘jij’ tegen jou zeg”, vraag ik haar.
“Ja, natuurlijk”, antwoordt ze.
Maar ik voel me bezwaard in deze ongelijke positie.

‘U’ impliceert hiërarchie en respect.
Tegenover duidelijk oudere mensen zal ik altijd starten met ‘u’.
Maar voor mij voelt het afstandelijk, terwijl ‘jij’ vertrouwelijk en gezellig voelt.
Ik houd ervan om te jij-en omdat het de communicatie makkelijker maakt.
Ik vind het niet fijn om met ‘u’ te worden aangesproken.
Maar ik weet dat sommige mensen het ‘jii-en’ juist vervelend vinden.
Pfff… klein woordje, groot probleem.

Is het in de spreektaal al moeilijk genoeg, hoe doe je dat dan in de schrijftaal?

Dat is een keuze waarover je van tevoren goed moet nadenken.
En die je vooral consequent moet doorvoeren.
Niets staat zo slordig als:

Gefeleciteerd met de aankoop van uw nieuwe spelcomputer.
Hier ga je veel plezier van hebben.
Leest u wel eerst goed de gebruiksanwijzing door?
Voorkom dat je problemen krijgt door een verkeerde aansluiting.

Tenminste…dat vind ik.
Wat vind jij?

 

 

Recensies

Pamela Stark

Pamela Stark

Pin It on Pinterest