Kleinschalig tekst- en verhalencentrum in Poortugaal

Rotkat

20 juli 2019

Na de verdrinkingsdood van Simba, ons allereerste katje, bleef zusje Lizzy alleen achter.
Wij wilden een nieuw kameraadje voor haar en dat werd Gabber.
Maar Gabber was niet zo lief als hij eruitzag.
Vanaf dag 1, acht weken oud, was hij de baas.
Zonder pardon pikte bij de lievelingsplekjes van Lizzy in.
Hij verdreef haar bij de brokjes en wachtte haar op in haar bloedeigen mandje,
naast het kattenluik.
Om haar vervolgens te bespringen.

Gabber wacht Lizzy op.

Was het een onbeholpen poging tot spelen?
Lizzy was er in ieder geval niet van gediend.
Ze blies, haalde naar hem uit en maakte dat ze weg kwam.
Maar dat was juist wat Gabber wilde.
Prachtig vond hij het om haar letterlijk op de kast te jagen.
Het ging van kwaad naar erger. Lizzy kreeg er de rilzenuwen van.
Zij had geen leven meer.

Lizzy moet de aftocht blazen.

Na dit een tijdje te hebben aangekeken, riepen we de hulp in van kattencoach Kirsten Meijer.
Haar adviezen volgden we allemaal op. Niets hielp, ja éven.

Je wéét wie hier de baas hè!

Wat moesten we nu? Een ander baasje zoeken voor Gabber?
Maar we waren óók aan hem gehecht geraakt.
En hij had het hier zo naar zijn zin.
In ‘zijn’ tuin, die hij overkeek en in de gaten hield vanaf ‘zijn’ schuur.
Vier jaren zijn sindsdien verstreken.
Nog steeds woont Gab bij ons.
Nog steeds is het vaak geen pretje voor onze lieve Liz,
moet ze rennen voor haar leven.
Maar ook is er een tegenwicht gekomen.
Lizzy weet dat Gabber niets moet proberen als één van de baasjes in de buurt is.
En Gabber weet dat ook.
Uitdagend paradeert ze voor hem langs.
Staart omhoog, puntje in de krul.
Het is alsof ze zeggen wil:
“Steek één poot naar me uit en ze duwen jóu door het kattenluik.
Gabber, lui liggend op de bank, verstrakt en krijgt zijn starende aanvalsblik.
Maar hij beheerst zich, de consequenties kennende: een luid
“Héhéhé” geroep en een onverbiddelijke verbanning naar de tuin.
Soms, heel af en toe, lukt het hem niet.
Dan springt hij van de bank, hoort ons harde “Héhéhé” en druipt uit eigen beweging af.
Moppermauwend, door het klapperende luik, naar buiten.
Lizzy kijkt hem tevreden na vanaf de kast, “Nánananána…🤣”.

 

Soms verdragen ze elkaar.

Pamela Stark

Pamela Stark

Pin It on Pinterest