Kleinschalig tekst- en verhalencentrum in Poortugaal

Orgaandonatie door kinderen is een extra pijnlijk onderwerp omdat het nóg meer emoties bij (groot)ouders, broertjes, zusjes oproept dan orgaandonatie door een volwassene. Een volwassene heeft in het beste geval zijn wensen hieromtrent laten vastleggen in het donorregister, of anders zich hier waarschijnlijk al eens over uitgelaten tegen familie en vrienden. Maar wat doe je als je kind, bijvoorbeeld door verdrinking of een ongeluk, hersendood raakt en jou als ouder wordt gevraagd of de organen mogen worden gebruikt voor een ander kind? Je bent volledig in shock, totaal in de war, hoe kun je daar nou over nadenken? En ook nog eens een beetje snel alsjeblieft, de tijd dringt!

Maar toch moet het gevraagd worden; het kan voor een ander kind levensreddend zijn. Een kind kan niet getransplanteerd worden met een volwassen hart of volwassen longen omdat die simpelweg niet passen in een klein lichaampje. De realiteit is hard: zo’n kindje moet wachten tot een ander kindje overlijdt. Voor een kind met acuut leverfalen komt dit vaak te laat; het moet binnen 24 uur getransplanteerd worden. 

Toch zijn ouders vaak bereid om in te stemmen met donatie, omdat zij zich goed kunnen inleven in de ouders van dat andere, wachtende kind. Zij voelen aan den lijve hoe hoe verschrikkelijk het is om je kind te gaan verliezen. Aan de andere kant kan een overweging om geen toestemming te geven zijn: “ik laat mijn kind alleen nu het op z’n kwetsbaarst is.” Want zo is het natuurlijk ook: je hersendode kind wordt meegenomen naar de operatiezaal, waar het lichaam definitief sterft na uitname van het hart. Zonder jou als ouder aan het bed, onder felle operatielampen, met alleen onbekenden om hem heen. 

Een kind van twaalf kan in het donorregister al aangeven of hij/zij donor wil zijn. Wat mij betreft veel te vroeg, maar daar kom ik later nog op terug. Als een kind ‘ja’ heeft gezegd tegen donoren, hebben ouders het recht die beslissing te negeren tot de leeftijd van zestien jaar. Zij hebben dan het laatste woord. Heeft het kind ‘nee’ aangegeven, dan zal dat altijd gerespecteerd worden en moeten ouders zich daarbij neerleggen. 

Vanaf zestien jaar is de procedure hetzelfde als bij volwassenen. Bij een ‘ja’ wordt in principe niet gevraagd, maar medegedeeld. Want de toestemming is al gegeven. Zonder duidelijkheid is de beslissing aan de ouders en aan de ouders alleen. Het vriendje of vriendinnetje van iemand van zestien heeft géén stem. Dit wordt anders na de leeftijd van achttien; dan neemt de partner de doorslaggevende beslissing. 

Aan ouders van kinderen, jonger dan een jaar, wordt vreemd genoeg geen donatievraag gesteld. Wel kunnen ouders zelf aangeven dat ze open staan voor orgaandonatie. 

Recensies

Pamela Stark

Pamela Stark

Pin It on Pinterest