Kleinschalig tekst- en verhalencentrum in Poortugaal

Orgaandonatie

Na jarenlang gesteggel komt er een nieuwe orgaandonatiewet!

Per 1 juli 2020 is iedereen potentieel orgaandonor na zijn ‘dood’, tenzij hij of zij heeft aangegeven dit niet te willen. Maar waarom zou je dat eigenlijk niet willen? Nou, daar zijn best een aantal redenen voor te geven.  Zo eenvoudig als de reclamespotjes het doen voorkomen, is het namelijk niet. Ik geef er hier twee.

Ten eerste: wat versta je onder ‘dood’? 

Wat ik heel vaak hoor op mijn vraag of iemand potentieel orgaandonor is en zo ja waarom, is het onverschillige:

“Ik heb er nog niet over nagedacht, maar ik vind het best.”
“Ik ben dan toch dood.”
Maar is dat zo? 
Ja en nee.

Je bent hersendood.
En dat is iets heel anders dan morsdood: koud en stijf. 

Sterker nog: het tegendeel is waar. Je lichaam voelt warm en soepel aan. De organen in je lichaam werken uitstekend, anders zouden ze immers onbruikbaar zijn. Maar je hersenen zijn zodanig beschadigd, dat herstel onmogelijk wordt geacht. Je persoonlijkheid – wie, wat en hoe je bent – is daardoor verdwenen. Je kunt niet meer zelfstandig ademen, dat doen machines voor je. Veel mensen vinden dat dood genoeg. 

Ten tweede: orgaandonatie is ingrijpend voor je nabestaanden 

Orgaandonor word je plotseling, na een ongeluk, een val of een hersenbloeding bijvoorbeeld. Omdat het gaat om een onverwachte ‘dood’, die je nabestaanden nog nauwelijks kunnen bevatten, komt de vraag om orgaandonatie op een heel pijnlijk moment. Zij hebben al een dreun te verwerken en zien zich tegelijkertijd geconfronteerd met een tweede horrorscenario. Want laten we er niet omheen draaien: organen floepen niet vanzelf een lichaam uit. Daar gaat echt wel iets aan vooraf.

Zoveel mensen hebben geen idee hoe orgaandonatie in zijn werk gaat!
Als je jezelf daar nooit in hebt verdiept, er nooit over hebt gesproken, valt dit bijzonder rauw op je dak. 

Daarom:
je voorbereiden op je beslissing moet je doen als het nog kan!

Neem de tijd voor deze belangrijke beslissing, besteed er aandacht aan. 
Vergaar neutrale informatie, lees en praat erover.

En laat je beslissing vastleggen in het donorregister.
Zodat je nabestaanden zich over déze vraag niet druk hoeven te maken. 

Want in de nieuwe orgaandonatiewet wordt ervan uitgegaan dat iemand zich beschikbaar stelt als orgaandonor. Anders had hij of zij wel laten weten dat dit niet zo is, toch? Maar wat nou als jij niet de moeite hebt genomen jezelf te laten registreren, omdat je er geen tijd, geen zin, geen puf voor had? Dan zal het voor nabestaanden altijd een raadsel blijven wat je nou écht had gewild. 

Neem je verantwoording en zadel een ander niet op met dit probleem!

Misschien denk je dat je niet kunt kiezen. Misschien lijkt het maken van de keuze te ingewikkeld en complex voor je en doe je niets. Maar niet kiezen is dus indirect kiezen voor JA, ik wil.

Daar is niets mis mee. Je kunt ernstig zieke patiënten die anders zouden sterven, helpen met jouw organen. Hun leven krijgt weer glans. Zij zullen je intens dankbaar zijn. Ik geloof niet dat er iemand is die hen dit misgunt. Maar jij en jouw overtuigingen over leven en dood, zijn net zo belangrijk. Het is jouw lichaam en jij mag bepalen wat je daarvan weggeeft en wat niet. 

Dus:
weeg belangen.
Die van jezelf, je nabestaanden én van de zieke wachtenden.
Laat je geen schuldgevoel aanpraten als je besluit geen orgaandonor te willen zijn.
Geef vanuit liefde en mededogen, nooit vanuit dwang. 

Lees een boek met eerlijke voorlichting!

Meer weten over orgaandonatie?

organen © Elena Saltykova

In 2002 verzorgde ik de verslaglegging van een symposium over orgaandonatie.
En hoorde veel details voor het eerst van mijn leven.
Ik vond dat ik daar meer van moest weten.
Vóórdat ik me zou aanmelden als donor.

Mijn nieuwsgierigheid leidde tot twee boeken.
De eerste verscheen in 2005 en de tweede in 2011.

Orgaandonatie staat volop in de schijnwerpers.
Is daar eigenlijk nooit weggeweest.

Laat je goed informeren!

Zodat je zelf bewust kunt kiezen.
In plaats van familie of overheid.
Ik ben je daarbij graag van dienst.

“Ik ben onder de indruk van je boek en van de manier waarop je dit beladen onderwerp van orgaandonatie hebt behandeld en d.m.v. interviews van alle kanten hebt bekeken. Je zegt ergens dat het geen voorlichtingsboek is. Toch vind ik het heel leerzaam voor een leek als ik en ik denk dat het goed is als mensen meer te weten komen over dit fenomeen. Verder leest het boek vaak als een spannend verhaal, vooral waar het gaat over de beschrijving van een plotseling familiedrama, iets dat ons allemaal kan treffen.”

Elly de Koning

“Het is een mix van min of meer ‘droge’ interviews en zeer bewogen verhalen van mensen die vreselijke dingen meegemaakt hebben. Zeer lezenswaardig.”

Andries Hoitsma

Recensies

Pamela Stark

Pamela Stark

Pin It on Pinterest