Laagdrempelig - Persoonlijk - Betaalbaar - Betrouwbaar

Maar ik ben óók dol op Amsterdam…

Als geboren en getogen Rotterdamse ben ik trots op mijn prachtige stad, waar ik veel over kan vertellen. Bijvoorbeeld dat ik regelmatig voor een concert naar De Doelen ga en dat meestal combineer met een heerlijk middagje Koopgoten. (www.koopgoot.nl) . Als brug tussen die twee strijk ik een poosje neer in de huiskamer van Rotterdam (www.stationshuiskamer.nl )op de eerste verdieping van het Centraal Station. In de grote leren fauteuil, vlak bij de TV, kijk ik naar een geluidloze Matthijs van Nieuwkerk, ondertussen een broodje en kop koffie nuttigend.

Net als thuis draait de wereld door, maar dan lekker in stilte…

Wat ik zo leuk vind aan de huiskamer is het zeer diverse, multiculturele publiek, dat niet alleen aan het ‘chillen’ is, maar over het algemeen juist aan het werk. Vergaderende reizigers, die tussen verschillende bestemmingen door elkaar op afspraak voor een uurtje treffen en aan de grote tafel ideeën uitwisselen. Veel laptoppers, krantenlezers, discussieerders en soms een mobiele beller. Heerlijk vind ik het om rond te kijken en te observeren, mensen in te schatten op afkomst en functie. Rond kwart voor acht neem ik met moeite afscheid en wandel door de hal van het schitterend geworden Centraal Station naar de uitgang. Mijn ogen gericht op de bedrijvigheid van de haven, te zien op het immense scherm.

Op het Kruisplein, richting de Doelen, ervaar ik weer dat ‘multiculturele thuisgevoel’. Op een of andere manier hangt daar een prettige sfeer; geen moment voel ik me er onveilig. Ook niet als ik op de terugweg, toch al laat in de avond, in omgekeerde richting op de ‘De Haaienbek’ toeloop. De officiële bijnaam die de Rotterdammers hebben gegeven aan het station is ‘Station Kapsalon’, maar ik blijf de nummer 2 van de opties een betere vinden. En toch…houd ik ook veel van Amsterdam.

Mijn drie mannen thuis ervaren het als verraad, maar het is niet anders: ook daar kom ik heel erg graag. Ik blijf het bijzonder raar vinden dat ik mijn man slechts met héél véél moeite een keertje meekrijg naar ‘020’, alleen als het écht niet anders kan. Dat mijn jongste zoon tijdens een schoolexcursie naar ‘Neuzenstad’, jaren geleden, keihard Hand in hand, kameraden begon te zingen en dat mijn oudste zoon verbijsterd vraagt ‘wat ik daar moet’ als ik zeg dat ik me verheug op een dagje Kalverstraat. En daar blijft het niet bij. Toen ik de kassière van de Plus enthousiast vertelde over de bestemming van de opbrengst van mijn ijverig gespaarde zegeltjes: een educatief uitstapje met mijn kleindochter naar Neerlands hoofdstad, keek ze me aan of ik met haar naar De Wallen wilde. En toen ik bij de Hema een NS-cadeaukaart kocht, om de treinreis naar Amsterdam betaalbaar te houden, sprak de man achter me in de rij openlijk zijn afkeer uit. Gesteund door mijn man, die erbij was en volkomen overbodig opmerkte dat ik aan één kaartje genoeg had.

Ik vind het idioot, maar natuurlijk terug te voeren op de eeuwige Feyenoord-Ajaxcompetitie, wat ik als fervente NIET-voetbalfan dan toch ook wel weer snap. Ik trek me er helemaal niks van aan en reis vrijdag 20 januari weer lekker af, richting het gezellige Mokum. Samen met mijn zus naar het IJsbeeldenfestival en het Amsterdam Light Festival. Hoe mij dit bevalt, is vanaf de 23e te lezen op mijn facebookpagina Pamela’s Choice, @opstaptipsvanpamela.

Pamela Stark

Pamela Stark

Pin It on Pinterest