Laagdrempelig - Persoonlijk - Betaalbaar - Betrouwbaar

Delphi

Op ruim honderd kilometer afstand van Athene ligt het voormalig heiligdom Delphi, een bedevaartplaats in de oudheid. Mensen kwamen van heinde en ver, zeilend, te paard of lopend om advies te vragen aan Pythia, de priesteres die met de god Apollo kon praten. Een reis van drie tot zeven dagen vanuit de toenmalige stadstaat, nu doet de bus er zo’n drie uren over.
In de oudheid was het vragen naar voorspellingen heel gewoon. Mensen geloofden dat bovennatuurlijke machten de wereld regeerden en er achter komen wat die machten (goden) van hen wilden of wat hun toekomstig lot was, maakte deel uit van hun godsdienst. Er waren speciale plaatsen waar voorspellingen werden gedaan, in de buurt van een tempel die aan een bepaalde god of held met goddelijke krachten was gewijd: orakels. Het bekendst is het orakel van Delphi.

Delphi - Pamela Stark

In Delphi sprak de stralende, jonge zonnegod Apollo via een priesteres tot mensen die hem raad kwamen vragen. Deze Pythia zat op een driepotige kruk boven een barst in de grond. Daaruit stegen gassen op die, zoals later is gebleken, een hallucinerende werking hadden. Hierdoor begon zij onsamenhangende klanken uit te stoten die omringende priesters uitlegden als antwoord op de adviesvraag.
Dat deze priesters grote macht hadden, laat zich raden. Koningen of krijgsheren zouden geen beslissing durven nemen over bijvoorbeeld het starten van een oorlog zonder eerst het orakel te raadplegen. Zelfs een groot heerser als Philippus van Macedonië, vader van Alexander de Grote, moest erkennen dat slechts één macht in Griekenland boven alles en iedereen stond: Apollo en de priesters van zijn heiligdom. “Wie het heiligdom beheerst, beheerst de Griekse politiek”, zou hij gezegd hebben. En dus liet hij zich benoemen tot voorzitter van de raad van Delphi.

Delphi - Pamela Stark

Delphi is nog steeds een mysterieuze, mystieke plek. Een plek waar de stilte voelbaar om je heen staat, nog benadrukt door de roep van een eenzame koekoek in de verte. Wandelend over paden door het langgerekte dal tussen hoge, rotsachtige bergen, kom je sokkels tegen, zuilen en resten van muren. Je ziet veldjes die bezaaid zijn met brokken steen, overwoekerd door gras, onkruid en klaprozen. Eens stonden hier in volle glorie de tempels van Apollo en Pallas Athene, de godin die haar naam gaf aan de stad Athene. Ook gebouwen waar koningen van stadstaten kostbaarheden tentoonstelden, geschonken aan Apollo als dank voor zijn wijze raad, maar vooral natuurlijk om staatslieden van andere stadstaten te imponeren. Op sommige stenen zijn inscripties gekerfd, of is nog de afbeelding te herkennen van een of ander dier, afgesleten door de eeuwen heen.
De sokkels herinneren aan de beelden van goden die zij droegen en die aanbeden werden, terwijl zij ‘leefden’ in grote luxe in het Huis van de goden op de top van de Olympus, hoogste berg van Griekenland. Tot keizer Theodosius hier in het jaar 381 een einde aan maakte. Het Christendom was nu staatsgodsdienst en hij verbood alle heidense rituelen. Pythia schijnt toen gesproken te hebben: “Apollo zal niet meer spreken,” In het Grieks dan, uiteraard.

Pamela Stark

Pamela Stark

Pin It on Pinterest